Carnavales!

Goed, laat het mij gewoon maar met enkele welgekozen adjectieven dit feestje omschrijven: zat, geschift, ongezien, beestig goed. Ik heb nog nooit zoveel mensen zolang zo zat zien rondlopen. Het echte carnaval begon op de vrijdagnacht voor Aswoensdag, maar er waren al feestjes vanaf woensdag. Wie zou ik zijn om niet dan al te beginnen? Als echte Belg ging ik er uiteraard ook vooral naar toe omdat alles gratis was, zowel woensdag- als donderdagnacht. Terwijl iedereen het dus goed had, werd er flink met brandweerhozen water over de menigte gegooid, zodat iedereen binnen de kortste keren door en door nat was. Ijskoud dus, want in de zomer waait het enorm hard ’s nachts. Gelukkig had de bar daar een remedie voor. Nogmaals, gratis! Ik vond dat er al enorm veel volk was op woensdag, waarop ik het antwoord kreeg: “Wat?? Er is niemand!”

Dit werd vrijdagnacht meteen duidelijk, het park was stampvol gepakt, net als de omliggende straten. Er was net genoeg plaats om de cooler neer te zetten en er in een klein groepje op en rond te gaan staan. Rond het hele park stonden gigantische trucks met watertanks, die om de zoveel tijd de hozen openzetten. Mijn vrienden hadden gelukkig het goede idee om hun gsm in een condoom te steken, zodat die niet nat werd. Elke nacht, en overdag kwam de Missen Chitré, zowel de Calle Abajo als de Calle Arriba langs op een karren die zo breed waren als een tweevaksbaan. Wanneer er dus plaats gemaakt moest worden voor deze karren, moest iedereen van de straat af. Dit is dus uiteraard ongelooflijk moeilijk en vaak ook vrij pijnlijk. Iedereen moet op de stoep, en plots vraag je je af waarom net iedereen een cooler meeheeft. Ik ben vaak bijna vertrappeld geweest en samen met 2 vrienden ook bijna overreden door een kar. We waren er maar onder gaan zitten, maar hadden niet gezien dat de wielen zo breed waren en geen uitweg boden. Even spannend dus. De karren zelf waren wel een spektakel. Het was altijd met een thema, bv een oosterse cultuur, een mythe of een stuk panamese geschiedenis. De Reina’s stonden daar met een hoop andere meisjes in bikini-outfits, met zoveel pluimen dat er precies een hele kippenboerderij aan hen hing. Rio de Janeiro-style, check!

Overdag was het echt een hel omdat het zo onmenselijk warm was. De zon brandde enorm hard en die massa mensen werd daarom niet echt aangenaam. Gelukkig was er dat water! Gelukkig? Nope, want ’s avonds zag ik nogal heel heel rood. De volgende dag besloten we dus om een van de T shirts die van de daken werden gegooid ter reclame te gebruiken als een soort hoofddoek. Ik ben op de duur mijn vrienden in de massa kwijt gespeeld, maar de zoektocht was ook leuk. Enorm veel mensen vonden het geweldig om een ‘Amerikaan’ te zien dus ik werd door iedereen zomaar getrakteerd. Er was ook veel grabassing, leuk maar soms wat minder leuk was als je omkeek en zag dat het die keer geen meisje maar een kerel was. Veel plezier gehad toch in Chitré.

De laatste 2 dagen zijn we nog naar Las Tablas gegaan, naar Arno en Isaiah en ik moet het zeggen, ’s nachts was de PH (open-luchtfuif) daar ge-wel-dig. Nog meer mensen dan in Chitré en vaak goede muziek! Dit is zeldzaam in Panama, dus we waren snel blij. We hadden ook elke avond een gratis fles Seco, wat het feestje nog wat losser maakte. Overdag daarentegen stonk het nogal in de straten en ik heb nog nooit zoveel homo’s bijeen gezien als daar. Las Tablas werd namelijk de gay-scene van het carnaval genoemd en dat was vrij duidelijk waarom. Gelukkig zijn we niet homofoob en was het geen probleem, maar mannen die met je proberen te flirten blijft toch even schrikken. De laatste nacht was de beste van alle tot zover, en kreeg zelfs een memorabele afsluiter. Je weet dat er een wet geldt in Panama die zegt dat alle feestjes, bars en clubs om 2u de deuren moeten sluiten op weekdagen en om 3u in het weekend. Dit was niet geldig tijdens de 4 dagen van carnaval, maar omdat we natuurlijk al woensdag waren, was het toch om 3u gedaan. Uiteraard wilde niemand vertrekken en werd er nog eens goed met alle bekers bier en potten met ijsklontjes gegooid in de lucht. Ik vind het steeds geweldig als dat gebeurd maar de politie dacht er andere dingen over en besloot ook met wat te gaan gooien. Pepperspraygranaten. Je proeft meteen superhete peper op je tong en lippen die direct in brand staan, en het lijkt of iemand een pepertje in je ogen uitperst. Met de T shirt voor de mond was iedereen dus vrij snel weg uit de PH. Langzaamaan hebben we terug naar huis gewandeld (het was in het begin vrij moeilijk om iets te zien, stomme pepperspray.) en om 6u ben ik nog met Arno teruggekeerd naar het park om naar het vuurwerk te kijken. Dit was een uur ononderbroken zware firecrackers, wat mij volledig nutteloos leek na 5min. Het was oorbeschadigend dus we zijn maar teruggegaan.

De dagen nadien heb ik nodig gehad om te recupereren, 7 dagen van feesten en drank met maar 5u slaap per dag en heel veel fastfood gaat wegen op den duur. Sindsdien zijn er bijna 3 weken voorbij waarin ik verveling tot nieuwere niveaus heb beleefd. Ik denk dat ik werkelijk soms een hele dag niets deed. Uiteindelijk ben ik mij gaan bezighouden met pokemon op mijn pc en het herhalen van mijn boek Spaans, en ook het kiezen van mijn studiekeuze voor volgend jaar. Nu ik dit schrijf ben ik buiten het Spaans leren alles al wel beu, dus ik kijk uit naar de 19^e wanneer school begint. Inderdaad, ik wil school. Call me crazy.