1 februari, de 6 maanden oriëntatie van onze AFS ervaring. Heel handig was dat het op een goed kwartier stappen van mijn huis doorging, in het hotel Hong Kong. Kort samengevat: we hebben een formulier ondertekend dat onszelf verantwoordelijk stelt voor ons gedrag tijdens carnaval. AFS mag nergens bij betrokken worden dus, we mogen niets bij ons hebben waar het AFS logo opstaat noch mogen we vreemden vertellen dat we van AFS zijn. Voor de rest van de dag hebben op kosten van AFS in het aquapark gezeten, waarna ik helemaal verbrand thuis ben gekomen. Lucas is meegekomen en is nog enkele dagen bij mij thuis gebleven. We hebben ons professioneel beziggehouden met nietsdoen en zijn naar een verschrikkelijk slechte – zo slecht dat het grappig werd – film gaan kijken terwijl we op zaterdag aan het wachten waren.
Zaterdag zijn we dan met de bus van 7u naar Penonome vertrokken, waar we het paspoort van Chayenne opgehaald hebben, en dan van daar naar de City. Alle hostels zaten bomvol, want indianen hadden in Chiriqui de wegen afgesloten op 1 februari, en alle verkeer naar het westen van het land was stopgezet. Alle toeristen zaten dus vast in Panama stad. De nacht voor we aan de trip naar San Blas vertrokken hebben we dus met nog 10 anderen in de lobby van een hostel op matrassen moeten slapen. ’s Avonds zijn we nog even naar Multiplaza Mall geweest, zodat ik eindelijk naar een degelijke kapperszaak kon gaan, dan nog van de solden gebruik kon maken om wat kleren te kopen.
We waren met drie, Chayenne, Lucas en ik, en we werden om 5u opgehaald aan het hostel en dan 4u lang over een onmenselijk slingerende zand/asfaltweg door de jungle naar de monding van de Rio Carti Grande gevoerd, waar een heleboel kleine bootjes en kano’s lagen te wachten op toeristen. Na deze helse rit waarin ik heb moeten vechten om mijn maaginhoud binnen te houden moesten we in een gammel bootje op een hevig golvende zee. Wederom heel moeilijk, maar de reis naar het eiland waar wij zouden verblijven maakte het zoveel beter. De zon stond hoog, en de hemel was helemaal wolkvrij. Het water is letterlijk overal kristalhelder en prachtig blauw en groen. In San Blas zijn er in totaal 365 eilanden, daarbij horen ook prachtige zandhoopjes met slechts 1 of 2 palmbomen, zoals we ook gezien hebben daar. Op de ietwat grotere eilanden (die zo groot zijn als de Viatorspeelplaats) staan dan een 30-tal hutten gemaakt van riet en kokospalmbladeren, alles bijeengebonden met een soort liaan. De aankomst was heel gezellig. Er lagen al wat toeristen op het perfecte witte strand te zonnen, en we zijn na onze rugzakken in de hut te gaan leggen erbij gaan zitten met een kokosnoot in de hand. Gigantische schelpen met prachtige kleuren spoelen aan op het strand en nadat je een 50tal meter in zee bent gewandeld sta je aan de rand van een gigantisch koraalrif. De eerste avond zijn we dan begonnen aan onze 5 geweldige dagen van nietsdoen in een echt paradijs. Onze grootste activiteit was kaarten (presidenten, hartenjagen, kingen, troeven, zenuwen, …) en we hebben veel van de andere gasten bij ons aan de kaarttafel gehad.
De tweede dag hebben we in de voormiddag fotoshoot gedaan, om al die verplichte foto’s te trekken van hutjes, palmbomen, zee en strand. Dan was het strand, zee, kaarten, strand, zee, kaarten, … tot het om 6u donker werd. De indianen hebben geen klok, dus ze leven met de zon. Vandaar dat ontbijt om 7u is, middagmaal om 12u en avondmaal om 5u. We werden gewaarschuwd om ons naar de kookhutten te begeven door een grote schelp waar ze in bliezen. Het klinkt een beetje als een didgeridoo maar wat dieper, maar het paste gewoon perfect bij de paradijselijke sfeer. Het eten was steeds overheerlijk, en ze bleven maar bijgeven. Aangezien we op een eiland zaten kregen we naast uiteraard kip een heleboel zeevruchten en vis. Supervers, want tegen de middag waren de vissers steeds terug met hun dagelijkse vangst.
De derde dag zijn we een echte Kuna gemeenschap gaan bezoeken, een vrij groot eiland waar ze met zo’n 400 woonden. Het was volledig volgebouwd met hutten, en erin rondlopen was net alsof je in een labyrint terecht gekomen was. In het ene uithoekje van het eiland stond een betonnen schooltje en een winkeltje. Er was ook een basketbalring, waar we de tienerbevolking konden vinden die er een match aan het spelen waren. Boven de school waren er een heleboel zonnepanelen te zien, die de regering gedoneerd had en die het eiland van een zekere hoeveelheid elektriciteit voorzien. Aan de andere kant van het eiland, op een kleine uitloper stond de zichtbaar grotere hut van het dorpshoofd en zijn familie. In het midden van het eiland dan was er een gigantische hut die voor de dorpsraad voorzien was, maar waar ook de religieuze ceremonies plaatsvonden. We hadden geluk, die dag was dat net het geval. We werden binnengelaten in de donkere hut, waar fakkels brandden en kregen een plaatsje op een bankje aangeboden. We werden verteld dat er een ceremonie werd gehouden omwille van een meisje dat voor de eerste keer ongesteld was geworden. De hele dag door werd er een likeur gedronken die ze maakten van suikerriet, vergelijkbaar met de Seco. Ondertussen vonden er in het midden van de hut rituele dansen en zangen plaats. We kregen uitleg van Mendes, een 73-jarige kerel die ook Spaans en Engels sprak en lustig meedronk met de rest. We moesten uiteraard meedoen en het werd vrij vrolijk. Mendes vertelde ons de details van de ceremonie, en hoe dat de zangers gedurende 24u niet mochten ophouden, net zoals de dansers. In gigantische potten werd er marihuana bewaard, die ze in grote hoeveelheden goedkoop van de Colombianen kopen. Ze gebruiken het omwille van religieuze redenen, vandaar dat het in hun grondgebied legaal is. Er hing dus uiteraard ook een vrij sterke walm in de hutten. Om 4u zijn we dan uiteindelijk doorgegaan, zodat we voor het donker terug zouden zijn op ons eiland.
De 4e en laatste echte dag hebben we nog op het strand gezeten, en weer gewoon genoten van ons heerlijke eiland. In de namiddag hebben we de 2 snorkels die ze op het eiland hadden kunnen huren en konden we dan eindelijk het koraalrif gaan verkennen. Gigantische scholen met grote groenblauwe vissen die het zeegras eten, en een enorme verscheidenheid in soorten koraal. Wederom waren er prachtige kleuren, en er zwommen duizenden kleine kleurrijke visjes rond ons. Grote anemonen met blauw met gele visjes erin, en een schuilende octopus. We hebben grote schelpen gevonden, en een paar stukken dood koraal op de bodem dat nog vrij compleet was. Dan ’s avonds na het gewone eten was er voor ons 3 een specialiteit: verse kreeft. We hebben de vissers betaald en dan hebben de vrouwen op het eiland het heerlijk met wat look en kruiden klaargemaakt. Een heerlijke delicatesse, zo vers als je het maar kan krijgen op zo’n geweldige plaats. We zaten aan tafel en we kregen er een zalige arroz con coco bij met plaatselijke vruchten als dessert, en dat alles met een licht briesje en een prachtige rode zonsondergang op de horizon. Later ’s avonds was er feest omwille van de vertrekkende gasten en werd er gratis rum weggegeven. Toch ben ik vroeg gaan slapen omdat ik nog moe was van de laatste dagen, en de volgende ochtend was het opstaan om 6u zodat we op tijd opnieuw aan de riviermonding zouden zijn waar de chauffeur op ons zou wachten. We zijn dan na ons lekkere ontbijt met verse eitjes gaan afscheid nemen van onze kokkin, en dan hebben we allemaal een van haar mola’s gekocht. De zee was vrij wild, dus zijn we enorm traag moeten gaan, waardoor we een uur te laat op de plaats van afspraak waren. De chauffeur had uiteraard gewacht, en dan met nog 2 gezinnen op vakantie zijn we weer diezelfde helse weg overgegaan. 2 van de kinderen in het busje hadden hetzelfde probleem als ik, maar ik ben de enigste die het gevecht met zijn maag gewonnen heeft. Terug aangekomen in de beschaafde wereld konden we onze spullen gaan halen en zijn we voor ons vertrek naar huis nog gaan genieten van een heerlijke steak met frietjes. Nu zit ik dus thuis en houd ik me weer bezig terwijl ik wacht op carnaval. Nog 7 dagen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten