Mei

De laatste volle maand. Ik moet toch wel zeggen dat ze gevlogen is als alle anderen, hoewel ik in het begin verveeld aan het uitkijken was naar België. Nu op het einde is het omgekeerd, sorry jongens maar ik wil hier niet weg, voor geen geld van de wereld. Ik heb nog een goede 3 weken te gaan en de wanhoop slaagt al toe. Nog zo veel om te doen, veel te weinig tijd, en vooral al de vrienden die voorgoed uit het leven zullen verdwijnen.

Na het thuiskomen van de hooglanden was de Feria Internacional (internationale jaarmarkt) nog bezig. Internationaal betekent in dit geval niet meer dan Latijns-Amerika, maar het was leuk om over de markt rond te wandelen, die waarschijnlijk een grote had van een 6-tal voetbalvelden, en daar rond te kijken naar Peruviaanse tapijten, handgeweven hangmatten uit Nicaragua en Ecuador, houtsnijwerken uit Brazilië en hopen indianen uit heel het continent, van de laatste Maya’s tot Inca’s en Apachen uit het noorden. Verder was er nog de veemarkt en tractormarkt. Stom dat ik elke keer mijn camera vergat, nu heb ik geen foto’s van die indianen met hun veertooien. We zijn verder gegaan met feesten uiteraard, 3 dagen op rij naar de openluchtdiscotheek die schandalig goedkoop was (maar dat is des te beter natuurlijk) Op zondag 6 mei ben ik dan nog een laatste keer langsgelopen op de Artesanías afdeling om de laatste souvenirs in te slagen die ik nog nodig had voor in België. Maar waarschijnlijk koop ik er toch nog enkele extra als ik ze in de laatste weken ergens zie. Daarop volgde de verjaardag van mijn counselor, waar ik toch maar naar toe ben geweest en wat vrij leuk uitdraaide, wat nieuwe mensen leren kennen en lang zitten praten met een kerel die zowel Amerikaanse, Panamese en Venezolaanse nationaliteit had.

In de weekends heb ik de gewoonte ontwikkelt om mijn spullen bijeen te pakken en mij in Mc Donald’s te zetten, omwille van het internet, en de burgers natuurlijk. Je zou denken dat ik dikker zou worden, maar toen ik mezelf onlangs op de weegschaal zette zag ik dat ik nog altijd 5 kilo ben afgevallen sinds ik hier ben aangekomen in juli vorig jaar. Dan in de week blijf ik doorgaan met mijn vrijwilligerswerk in de school voor kindjes met gebreken. Ik blijf er ook van overtuigd dat het de grootste schatten op aarde zijn, en een paar hebben mijn naam al geleerd, wat voor hen toch wel een prestatie is! Elke ochtend begint met het gebruikelijke geknuffel met de mongooltjes, hoewel ze nu wel allemaal dag komen zeggen. Ontroerend elke keer weer. Ik ben dan op vrijdag 18 naar de verjaardag van de school geweest, waar elke klas een optreden moest doen voor het gigantische publiek van ouders, grootouders en alle andere familieleden die er hier alleen maar in Latijns-Amerika bestaan. Voor deze massa hebben wij ons wekenlang ingeoefende dansje gedaan, wat op groot applaus onthaald werd, en allemaal waren ze enorm trots op zichzelf. Die zaterdag toen we uitgingen met de beste vrienden van de klas heb ik nog een meisje ontmoet, met wie ik ondertussen al enkele keren ben uitgeweest, ik moet toegeven dat ik ze wel leuk vindt en ik hoop omgekeerd ook. Spijtig dat het maar 3 weken meer zijn dus.

De dinsdag daarop ben ik voor dag en dauw vertrokken naar Penonome, naar het huis van Chayenne. Daar hebben we met een heleboel studenten weeral van een zalig ontbijt genoten, voordat we met Afs-bus naar de luchthaven zijn vertrokken. Afscheid gaan nemen van Chayenne. Onze fair-share van Panamese problemen hebben we ook nog tegengekomen onderweg, alsof men niet wou dat ze vertrok. We kregen een klapband onderweg naar de hoofdstad, maar er waren genoeg mensen die stopten om te helpen zodat we spoedig al terug op weg waren. Op de ring koos de Panamese chauffeur de weg die tolvrij was omdat hij de 5 dollar tol wou uitsparen. File uiteraard. Gevolg dat we in tijdnood kwamen, er was nog maar een anderhalf uur te gaan voor de check in zou sluiten en het was nog een flink eind rijden. We hebben die weg dan verlaten en zijn opweg gegaan naar de tolweg, maar de oprit was gesloten. Lekker illegaal zijn we er dan via de afrit opgeraakt, kwamen we toch nog op tijd aan in Tocumen. Daar werd het vrij emotioneel, niet voor ons, Belgen, want wij zien haar in België nog terug, maar vooral voor de ouders van Chayenne en Chayenne zelf. Dat deed mij dan denken aan de weinige tijd die ik nog maar over had, kleine depressie dus. Om middernacht waren we thuis en dan ging de week weer doodgewoon verder. Vrijdag was er nog het kunstfestivalletje op de school waar alle kinderen hun kunstwerken trots tentoonstelden, maar verder is er sindsdien niet veel meer gebeurd.

We zijn nu maandag 28 mei en ik kijk uit naar de enkele feestjes die nog in deze week zullen vallen, het lege weekend dat ik nog kan vullen en de laatste klastrip en afs-bijeenkomst in juni. Nogmaals zou ik graag hebben dat het nog maanden langer zou duren.

April

Deze maand was hoewel ik het niet verwacht had toch een van de drukste tot nu toe. Dingen die vorige week nog maar gebeurd zijn lijken al eeuwen ver weg. Het eerste weekend van de maand was het Pasen. Pasen is hier (of toch bij mij thuis) voorbijgegaan alsof het een gewone dag was. Geen chocolade paaseieren of hazen, gewoon een zondag, hoewel dat mijn mama wel naar de kerk is geweest ’s ochtends. In de Goede Week ervoor, was er ook niet veel te beleven, buiten dan dat we voor de eerste keer in het jaar vis hebben gegeten. Te zout klaargemaakt weliswaar. Met Stille Zaterdag ben ik nog naar een feestje geweest in de middle of nowhere, playa Cambutal. Er is geen openbaar vervoer tot daar, het ligt op 2u van de verst gelegen stad in het land. Een zware vergissing dus, want zoals verwacht was er dus bijna helemaal niemand. Loes vertelt mij de volgende dag dan hoe zalig het feestje hier in Chitre was.

Deze week die op Pasen volgde ben ik begonnen als vrijwilliger in het IPHE, het panamees instituut voor kinderen en jongeren met een handicap. Ze hebben mij bij een klasje van vierjarigen gezet, 13 in totaal. Omdat er in veel gevallen nog moet onderzocht worden wat er precies aan de hand is, zitten er een heleboel verschillende ziektes en syndromen bij elkaar. We hebben er 3 met het syndroom van Down, mijn favorieten. Ze zijn stuk voor stuk enorm schattig, vooral als ze zo overduidelijk hun emoties tonen. 2 hebben er autisme, heel verschillend van karakter zijn ze ook. De ene is wat je stereotiep zou verwachten terwijl de andere heel actief en vrolijk is. Dan hebben we nog motorische en mentale achterstand, waarvan een zwaar gevalletje. Dat meisje heeft desondanks toch een oogje op mij, want ik mag al niet meer weg van de stoel naast haar of ze wordt verdrietig. Het is zwaar werk, vooral mentaal dan, maar het loont wel. Ik heb nog nooit iets gedaan dat mij zoveel voldoening heeft gegeven. Het is moeilijk te beschrijven, maar je voelt ook zoveel liefde als je daar in het klasje staat en alle ouders zijn met hun kindjes bezig. Wonderbaar gewoon, het is fantastisch.

Het weekend van de 15^e was beter. Dan ben ik ’s vrijdags naar playa Venao vertrokken, waar Arno en Isaiah al waren. Op zaterdag begonnen namelijk de World Surf Games voor min 18. Tot maandag zijn we er gebleven. Minder was wel dat alle prijzen omwille van het kampioenschap gestegen waren, we hebben dus 3 keer zoveel betaald voor onze tent, en Isaiah had meteen de enige matras ingepikt dus heb ik 3 nachten op de stenen geslapen eigenlijk. Veel beter is dit: we zijn elke dag gaan surfen, en de golven waren goed te doen voor beginners zoals ik en Isaiah. Op Zaterdagavond was er een feestje op het strand, niet met de deelnemers uiteraard maar er was wel heel veel volk, en eindelijk nog eens goede muziek. Zondag begon het dan eigenlijk pas echt, en we hebben de hele dag liggen kijken naar de tricks van die jonge gastjes (en meisjes). Maandagochtend en blut (zoals dat altijd onverwacht gebeurt) zijn we maar terug naar huis gegaan. Er volgt een week van werk in het IPHE, en dan is het een nachtje in de city, nu geen roofparty maar een bootparty. We waren met een enorme hoop AFSers (zie foto’s) en hebben ons keihard geamuseerd. In het begin was er geen drank, waardoor er een enorme hoop klagende feestgangers bij de bar stonden. Dan was er ook nog het feit dat wanneer de boot een stukje vaarde, alle dronken mensen omvielen. Zalig spektakel! De volgende dag vroeg naar huis, maar uiteraard niet zonder nog eens bij de foodcourt in de mall te stoppen. Ik heb nu alle fastfoodketens die er zijn (een 25-tal) en ben van mening dat Wendy’s de beste burgers heeft. Vers zelfs, en zo dik als drie Mc Donald’s burgertjes opeen. Daarna zijn we nog even een film gaan checken, en de vergissing gemaakt Zara binnen te wandelen voor naar huis te gaan en weer allemaal met een zak buiten te wandelen. Het was Isaiah’s schuld, hij wandelde eerst binnen. Thuis aangekomen begon de sleur weer, maar ook de laatste nachtjes slapen tot mijn verjaardag!

Mijn verjaardag begon hier niet op 26 maar op 25 april. Niet leuk, maar begrijpelijk. Mensen in Belgie waren niet echt rekening aan het houden met het tijdverschil van 7u dus rond 5-6u ’s avonds begon mijn gsm vol te lopen met wensen. Tja, ik heb mijn gsm dan weggelegd en vroeg gaan slapen. 26 april ben ik opgestaan om 9u. Ik heb eerst nog de paar aangekomen berichtjes gelezen en heb dan mijn slaapkamer verlaten. Doodstil in huis, iedereen was naar school of naar werk. Mijn spiegelbeeld kon mijn “gelukkige verjaardag!” toch wel apprecieren. Erger was dat er maar een tweetal maistortillas over waren voor ontbijt. Ik heb snel een douche genomen en ben dan naar Loes thuis gestapt, om iets te gaan ophalen, maar ook uit nood aan vrienden op mijn verjaardag. Ik werd daar met open armen ontvangen, en de mama heeft mij croque monsieur en macaroni and cheese voorgezet, en daarna een stuk meloen. Ik heb zelfs Belgische chocolade gegeten! Daarna mocht ik van Loes haar laptop gebruiken om de mails van mijn ouders en broers te lezen en naar mijn opa en familie te bellen in België. Kort maar heel welkom. Dat Thomas belde maakte het nog beter en toen mijn Panamese AFS makkers begonnen te bellen kon het even niet stuk. Toen moest ik weer naar huis. Thuisgekomen heb ik een gelukkige verjaardag van mijn zusje gekregen, en heb ik mijn netbook genomen en heb mij aan de unief gezet om even mijn facebook te checken. Veel mensen uiteraard, sommige van wie ik het niet verwachte en sommige niet van wie ik het wel verwachte. Maar goed, dan kwamen Lucas, Arno en Isaiah aan, met geweldige cadeau’s. We zijn bier gaan inslagen in de supermarkt, en dan zijn we nog gestopt bij Mc Donald’s. Daarna naar huis, waar mijn ik van mijn geweldige oudere broer een dikke knuffel kreeg, en van mijn mama mijn bord rijst met kip. Gelukkig waren mijn vrienden er nog, anders had ik het maar wat genant gevonden. Mijn middelste broer had namelijk vorige week een taart, cadeaus en zijn lievelingseten gekregen… Maar niet geklaagd, ik ben dan zo snel mogelijk vertrokken thuis, naar Angel en dan zijn we met zijn allen naar de Feria vertrokken. Voor we de PH binnengingen zijn we nog eerst in de Panamese versie van de sledge hammer geweest, en een rollercoaster. Ware hel maar grappig. De sledgehammer  ging overkop, en was een kooi dus je moest je echt vast houden of je viel heel de tijd van de vloer op het plafond en omgekeerd. Een deur van een lege kooi vloog tijdens de rit open. De rollercoaster had zo’n korte bochten dat je hoofd pijnlijk veel tegen de kanten sloeg en je wilde liefst zo snel mogelijk uitstappen. Dan zijn we maar gaan fuiven, ik alleen met de beste maten en het was toch nog een succes. Om 4u en nog wat zijn we dan thuisgekomen (denk ik).

De volgende middag zat ik alweer met Lucas op de bus, op weg naar Boquete in het Panamese hoogland. Eenmaal daar, meteen verliefd. Lekker koud, wolken en wat lichte regen, dennenbomen, … Het leek op Monteverde in Costa Rica. Chayenne, Tuva en Frida (laatste twee zijn Noorse meisjes) waren er al en ik kreeg nog een zak vol marsepein, peperkoek en chocotoffs als cadeau. Ik heb mezelf getrakteerd op een geweldige pizza, en heb dan weer tegen Lucas geschaakt. Historisch, hij heeft mij een keer verslagen. Zaterdag terwijl de meisjes naar een koffieplantage gingen kijken zijn wij het materiaal voor de beklimming van de volgende dag gaan huren en tweedollarzwembroeken gaan kopen. In de namiddag zijn we namelijk naar de warmwaterbronnen geweest. Zalig, van 40 graden naar de ijskoude rivier en terug. Om het nog perfecter te maken waren er aapjes in de buurt, en we hebben zelfs een buffel gezien. Dan na een noorse film over Nazi-zombies met superkrachten zijn we maar gaan slapen. Zondag zijn we dan aan de beklimming van de vulkaan begonnen. Het is het hoogste punt in Panama, met 3476m. We zijn vertrokken op 1600 en nog wat meter, en het was in Panamese kilometers 13,6, hoewel waarschijnlijk meer in echte kilometers. Het goot en we hadden rugzakken met slaapzakken, tenten, dekens, 4 liter water per persoon en eten voor 2 volle dagen mee. Ware hel om omhoog te gaan, want we hadden geen bergschoenen en de modder en keien waren moeilijk voor houvast. Iets na valavond hadden we de kampplaats op 3200m bereikt en de tenten opgezet. We zijn meteen in de tent geschoten en probeerden ons warm te houden, want temperaturen waren gezakt tot 3 graden celcius. Gelukkig was er krantenpapier, wat ik in alle mogelijke plekken van mijn kleren heb gestoken. Om 5u ’s ochtends hebben we het laatste halfuurtje tot aan de top gedaan, om de zonsopgang te zien. Er waren nog 4 andere wandelaars, en we hebben tot 7u op de top gezeten. Het was prachtig, zo majestueus. Langs de Caribische kant een gebroken wolkendek en de opkomende zon die schitterde op de zee, en langs de andere kant een gigantische cumulonimbus met bliksemschichten die langzaam optrok om de Pacifische oceaan te laten zien. Langs ons waren kliffen die naar de diepte van de krater leidden, en je kon alle steden uit de buurt zien, zelfs Bocas del Toro. Om 7u zijn we maar terug naar de kampplaats gegaan en hebben we rustig ontbeten in de warme zon. Het deed mij denken aan Oostenrijk. Om 9u zijn we gepakt en gezakt naar beneden vertrokken, wat ons in de zonnige dag maar 3u kostte. Uitgeput meteen de bus op en naar huis. Maar het was nog niet voorbij. In Santiago heb ik de laatste bus naar huis gemist, en heb ik via via met kleine busjes, met een vriendelijke bomma, en te voet de weg naar huis gevonden en heb ik mij uiteindelijk om middernacht moe op bed kunnen neerleggen. Nu ben ik de laatste twee dagen ziek in bed gebleven, door de regen en de kou in de bergen waarschijnlijk, maar morgen vlieg ik er weer tegenaan.