Veel noemenswaardig is er inderdaad niet gebeurd. Voor de universiteit opnieuw begon toch althans. De sleur ging door en ik hield mij bezig. Ik ben eindelijk eens een hoop foto’s gaan nemen van Chitré en ik heb mij een nieuwe pet aangeschaft, maar verder niets te zeggen hier. Toen het weekend van 17 en 18 maart er dan eindelijk aankwam kwam daar verandering in: we werden uitgenodigd om te gaan vrijwilligeren op een festival. Ik en Lucas gingen op vraag van Chayenne al maar op donderdag naar isla Taboga, waar het zou plaatsvinden. Resultaat: we hebben 2 dagen niets moeten doen, dus hebben we maar naar de top gewandeld om in de Amerikaanse bunkers te gaan rondzwerven, en ’s avonds hebben we lang gepoold. Zaterdag (wanneer het begon) werden we eindelijk gevraagd om aan de opbouw te beginnen. Helemaal op zijn Panamees dus, hoewel het georganiseerd werd door een Canadese dame. Het was nog maar de eerste editie, dus we kwamen een heleboel problemen tegen en iedereen liep nogal op de tippen van zijn tegen maar uiteindelijk werd het toch nog een succes (voor de eerste keer toch). Op zaterdag moesten we na de opbouw de bar bedienen en de mensen entertainen. We zijn doorgegaan tot 3u, en als je rekent dat we zijn opgestaan om 6u30, begrijp dat we steendood waren. Toch, de volgende dag was het wederom vroeg uit de veren, nu om 8u. Alle vrijwilligers (een team van ong 8 man) sleepten zich naar het ontbijt en dan was het naar het strand om daar beachvolleybal en beach voetbal opgestart te krijgen. Er was zoveel volk op het strand dat we de veldjes op een uitloper van het strand moesten opzetten, waardoor de fun na een uur voorbij was. Het tij had er namelijk voor gezorgd dat er geen uitloper van het strand meer te zien was. Daarna was het reclame maken op het strand voor de verschillende activiteiten en wederom achter de bar staan. Het was gelukkig deze keer vroeger gedaan, en hoewel we nog een film wilden kijken was iedereen al in slaap gevallen voor we de laptop ook maar hadden opgezet. De volgende ochtend was het opkuis, en weer naar huis, maar niet voor een zoals de traditie nu geldt een film te zien in de cinema in een van de malls.
Dan volgt er een week van school, die redelijk snel voorbij ging, vooral omdat ik uitkeek naar het weekend. Verjaardagsfeestje van Chayenne in de city, calleUruguay. Laten we het legendarisch of op zijn minst episch noemen. Met een grote groep maar toch minder mensen dan verwacht zijn we naar de feeststraat getrokken om daar op een of andere manier gratis in een roofparty te geraken. Hoe hebben we dat gedaan? Geen idee. Gewoon de deur door gewandeld en de lift ingestapt. Boven was er een zwembad en het was vooral een chique bedoeling. Er was namelijk een catwalk gebouwd in het zwembad, waar een lingerie op geshowd werd. Kan het beter? Iedereen was daar eerder voor die show, dus toen wij daar begonnen te feesten werd er vooral raar gekeken maar uiteraard hebben we ons daar niets van aangetrokken. Wederom is onze geweldige Panamese wet daar weer en waren we dus om stipt 3u uit de discotheek en onderweg naar het hostel, maar we kunnen het wel een geweldig succes noemen denk ik.
Dan volgde weer een week, de laatste van maart intussen, waarin ik veel internetfrustratie ondervonden heb. Gelukkig is er nog Mc Donalds, de enige plek in dit land waar degelijk gratis internet te vinden is. Het was alleszins de eerste keer dit jaar dat ik de 5 balkjes, een perfecte verbinding dus, zag verschijnen. Mc Donalds, i’m lovin’ it. Ook heb ik deze week eindelijk mijn permanent vrijwilligerswerk gevonden: de laatste 3 maanden die mij nog resten ga ik voor degenen die het nog niet wisten, werken in een opvangcentrum voor kindjes met eender welke afwijking, mentaal en fysiek. Ik ga daar in de klasjes voor de jongsten de juffen en meesters bijstaan met het bezighouden van deze kindjes. Volgende week dinsdag, 3 april kan ik beginnen. We zullen wel zien wat het wordt zeker, maar ik ben enthousiast. Op dit moment, terwijl ik op Davids vraag moeite doe voor de update van mijn blog zit ik op de bus naar Penonome, om daar een weekend door te brengen. Ik probeer nu ik het einde voelbaar begin te naderen mijn weekends te plannen, zodat ik alle beschikbare tijd nog nuttig gebruik. Tot zover dan deze blogupdate, over and out.
Ik zit terug op de bus naar Chitré, en uit verveling heb ik dan maar besloten om verder te gaan met de blog. Beter nu dan over een paar weken zeker? Goed twee dagen zijn voorbijgegaan, en kort samengevat: Lucas is mij komen ophalen aan in het centrum en we zijn naar zijn huis gegaan. Paradijs! Hij woont ver in de bush, en hoewel zijn huis net als het mijne is, hebben ze een stuk grond ter grootte van een tiental voetbalvelden. Helemaal vanachter in zijn tuin, een dikke 5 minuten wandelen, lag een enorm paintballterein. Uiteraard waren zijn neven er op dit moment niet, want anders hadden we kunnen spelen zei hij. Verder had hij massa’s mango-, bananen-, marañon-, guave- en sinaasappelbomen. Sinaasappels zijn hier wel iets zuurder dan bij ons, maar lekker zeker. In de avond hebben we na een berg te hebben gegeten bij gebrek aan iets beter naar Sex and the City, the movie gekeken. Duurde veel te lang maar we hebben goed gelachen en vooral afgekraakt. De volgende dag dan was het vroeg opstaan, samenkomen met Chayenne en dan naar La Pintada, sigarenfabriek gaan bezoeken. Boeiend was het wel, en de geur van de tabaksbladeren hi ng in onze kleren toen we buiten gingen. Verder was er in dat dorpje niets te zien, dus we konden alleen maar teruggaan naar Penonome. Na een bord Sancocho zijn we dan nog souvenirs gaan zoeken en dan films gaan huren, want we wilden niet hetzelfde probleem als de vorige avond hebben. Keuze: the Illusionist en 127 hours. Na nog lang te hebben gepraat ging Chayenne naar huis en deden wij hetzelfde. Ik had nog foto’s van Costa Rica e.d. nodig (herinner mijn camera werd gestolen) dus gingen we overzetten. Lucas had een externe harde schijf, maar wat blijkt, alleen compatibel met apple producten. Dus hebben we de foto’s overgezet met een usb-stickje van 1 Gig. Anderhalf uur. Daarna hebben we de films gezien en zijn we maar gaan slapen, want hij moest de volgende dag (vandaag) vroeg op om mee naar de palmzondagviering te gaan. Ik voel met hem mee, want op dit eigenste ogenblik gaat het zevende uur van de negen uur durende viering in. Hij heeft dit elke eerste zondag van de maand, en 2 keer per week is het een gewone mis van 3 uur. En ik zit hier nu rustig op de bus.
